از نگاه های پر از محبتف از چشمان عاشق داغ و لذت بخش یار، در ندای امید بخش زندگی از محبوب که هر چه بگویم کم است.

او که دلی دارد چون دریا بزرگ و زیبا و پر مهر، او که نگاهش لبریز از عشق و محبت استاو که حرارت دستانش شور و گرمی زندگی را تزریق وجودم می کند.

آری از تو می نویسم ای گران بها ترین گوهر زندگی ام، ای تک ستاره آسمان دلم، از تو ای خوش بخت ترین گل گلزار وجودم

می نویسم تا بخوانی، بخوانی تا بدانی که ذره ذره وجود من قلب شده و با هر تپش خود تو را فریاد می زند با هر تپش واژه دوستت دارم را نصارت می کنم

قلب من، عشق من، هستی من، فدای صفای تو

تویی که با آمدنت بیابان قلبم را سبز کردی. تو که شب تنهاییم را با آمدنت از روز روشن تر کردی. تو که با آمدنت غبار تردید را روی دلم پاک کردی

بله نازنین تو بودی که عاشقم کردی. ای عزیزتر از جانم، کاخ وجودم زیر پای توست و ملکه قلبم در اختیار تو، تو پادشاه عشق منی و من بی بی عشق تو نازنین!

من در انتهایی ترین نقطه زمان در بن بست ناامیدی در کوچه پس کوچه های تردید جا مانده ام و ملتمسانه به ریسمان محبت الهی چنگ می زدم

در آخرین لحظه ها خدای عاشقان محراب را صدا زدم و از او یاری جستم  چشمان اشکبارم ملتمسانه در پی دست هایی می گشت تا با حرارت خود سردی را از دستانم بزداید. به دنبال نگاهی که او را با خود به عمق آرامش ببرد، به دنبال کاروان سالاری می گشت امین، تا بتواند به او اطمینان کند و خود را از شهر ماتم زده هجران برهاندو در آن بحبوحه تلخ و کشنده در آن تاریکی ژرف،نور وجود تو نجات بخشم شد

راه را برایم روشن نمود و غم های تلخ گذشته را با گرمی دستانت از وجودم بیرون برد و مرا به اوج محبت رساند و در دریای عشق قلبت غرق کرد

ای عزیزتر از جانم مرا تنها مگذار تا ابد با من بمان و مرا به قله خوشبختی برسان و حرارت دستانت را از من دریغ مدار نگاه پر مهرت را در هر لحظه نثار چشمان مضطربم کن تا نور امید در من جای گیرد و وجودم را روشن کند

می نویسم با اشک ، با قلم دلتنگی؛

به من گفتی نمی توانی میان ماندن و رفتن دودل باشی وحالا رفته ای و من هیچ شکایتی ندارم فقط بغض گلویم حرف دلم را ناسروده شکسته است. حالا عاشق بی دست و پای قصه است هر غروب دست از پا درازتر می رود تا میان سایه های شهر تنهایی گم شود.

نگو که روزگار اعتماد به باران و بابونه های خیالی گذشته است چون هنوز هر بارانی که می بارد چشمان  منتظر من دنبال دست هایی می گردند که صاحب شعرند و قراراست روزی به بهانه باران برگردند.

باور کن که بی تو بودن سال ها طول می کشد و من بیش از همه کس معنی با تو بودن را می فهمم من از تکرار برخورد ها کبود شدم ولی می مانم و به انتظار تو لحظه های خوب گریه را بی نهایت باز مرور می کنم.

آن قدر می نویسم تا نیمه گمشده ام از ابتدای یکی از این ترانه ها طلوع کند. آری، من سرود را آنقدر طی می کنم تا به اشک بلورین تو برسم.

خودم خوب می دانم که برهوت ای کاش ها شده ام. من سنگی از جنس خاک هایم روی سر و صدای کاغذ احساس می گذارم. تا رد پای شعرهایم زیر سایه فاصله کم نشود

من هنوز عاشقم و عاشق ستاره وتسبیح گو،نمی دانی من همان ستاره ای که از سینه زیر پاره آسمان به گونه های خیس تومی بارم.

همان تسبیحی که آن غروب به گردن دلتنگی های من انداختی و گفتی که دانه های آن به هنگام شمردن روزهای فاصله هرگز تمام نمی شود و چرا راه بازگشتی نیست؟

برگرد که دیباچه کوچک رویاهای من بوی باران گرفته. باد می آید و من می ترسم نام های عزیزت را از کتیبه کوچک آرزوهای من ببرد.

 باور کن که از انتظار خسته نمی شوم

البته منتظر تابستان هم نخواهم ماند. نجواهایم اگر سرریز شود همین زمستان مشتی برف به باد خواهم سپرد به یاد خواهم سپردبه جای قاصدک

اكنون كه اين جملات را مي نويسم اشك در چشمانم حلقه بسته است و مي دانم كه اشك نيز تسكيني بر دردم نخواهد بود.

بيا، بيا تا با هم يكصدا فرياد برآريم و يكي شويم، بيا تا براي هميشه مال هم باشيم. بيا تا با هم زندگي كنيمو با هم زيستن را دريابيم.

شب گذشته و شب هاي پيش از آن تا دير وقت بيدار بودم و با فكر كردن به تو اشك ريختم و ناليدم. اكنون نيز به يادت مي گوييم مي دانم اين آرزو هميشه بر دلم خواهد ماند كه ازآن تو باشم.

آنقدرقلب خسته ام به تنگ آمده كه دوست دارم هر چه در دل دارم به روي كاغذ سفيد بنويسم.

محبوبم، ديگر جز با بردن سر من به بالاي دار نخواهد توانست مانع از دوست داشتن تو شوند.

شايد توانستند تو را از من بگيرند اما نمي توانند مانع از فكر كردن به تو شوند. عشقت تا هميشه به يادگار در دلم باقي خواهد ماند و با جانم بازي خواهد كرد.

بيا تا به تو بگويم امشب ديگروقت اعتراف است و مي خواهم بداني كه تو با روحم پيمان عشق بستي و من همچنان كه يك گل احتياج به آفتاب دارد براي زنده بودن به تو محتاجم.

فكرو خيال به تو حزن و افسردگي ام را پايان مي دهد و اين قلب شكسته ام به اميد ديدار تو بار ديگر حركت از سر مي گيرد و مرا به ادامه زندگي اميدوار مي سازد

  من نوشتم از رويا                           اون نوشته بي رحمه

                         من نوشتم از قسمت

                         اون نوشته سرگرمه

  من نوشتم از دردم                           از شباي بي خوابي

                         اون نوشته از عشقو

                          لحظه هاي بي تابي

  من نوشتم از تقدير                           خيلي وقته مأيوسم

                         اون نوشته اشكاتو

                        دونه دونه مي بوسم

 من نوشتم از بازي                            از يه بازي ساده

                         اون نوشته آروم باش

                           حلقه هم فرستاده

 من نوشم از غصه                            تر شده مث بارون

                         اون نوشته صبرت كو

                          صبر ليلي و مجنون

 من نوشتم اينجاها                              آدم آهني داره

                         اون نوشته چشم تو

                          كلي روشني داره

  من نوشتم از عكساش                        توي آلبوم قرمز

                         اون نوشته تنها تو

                        جز تو با كسي هرگز

 من نوشتم از ترسم                            از وفا كه كميابه

                         اون نوشته از دوريم

                       شب با گريه مي خوابه

 من نوشتم از پاييز                             از يه عصر رويايي

                         اون نوشته حاضر باش

                            نوعروس زيبايي

 من نوشتم از عشقت                          شهر قصه مي سازم

                         اون نوشته گرمم كن

                            تو الهه نازم

 من نوشتم از دوريت                          برگ خاطرم زرده

                         اون نوشته هم خونت

                        اين روزاس كه برگرده

 من نوشتم از رفتن                             وعده هاي 5 عصر

                         اون نوشته از گل ها

                        مي سازم برات يه قصر

 من نوشتم از حالم                              از موهاي آشفته

                         اون نوشته كه قلبش

                          قصمو بذاش گفته

 من نوشتم از حرفام                           كه تحملش سخته

                         اون نوشته از دوري

                          بدجوري دلش تنگه

 من نوشتم از ابرا                              از اونا كه اون بالان

                          اون نوشته مثل ما

                           خيلي آدما تنهان

 من نوشتم از دريا                             كه يه شب مي ريم باهم

                         اون نوشته زير پات

                          مي ريزم گل مريم

 من نوشتم از عشقم                            كه براش نهايت نيست

                         اون نوشته كه بشمار

                        مختصر، فقط تا بيست

 من شمردمو، اونم داشت                      به لبام نگاه مي كرد

                         پشت پنجره آروم داش

                           منو صدا مي كرد

 حرفامون يه جور نامس                       با جواباي ساده

                      خوش به حال اون كه زود

                            نامشو جواب داده

 گرد خستگي ها رو                            از رو گونه هاش چيدم

                          گريه هامو بوسيد و

                          گونه هاشو بوسيدم

 زير سايه اين شوق                             من نشستمو، اون خوند

                         من شكفتمو، اون گفت

                         من شكستمو، اون موند

 زندگي يه بازي بود                            ما يه مهره از شطرنج

                          وعدمون بازم پاييز

                           ساعت هميشه 5

عشق چيست؟ چه واژه ي غريبي! همه عاشق مي شوند؟ چرا عاشق ها جدا مي مانند؟ چرا عشق به معناي رنج و عذاب و جدايي است؟ اري من عاشق شده ام عاشق تر از همه مي دانم كه باور نمي كني اما من عاشقتم عشقي كه هيچ وقت نمي ميرد! عاشقي كه هيچ وقت عشقش را فراموش نمي كند عاشقي كه معشوقش از عشق او نسبت به خودش خبر ندارد عاشقي كه حتي نمي داند كه معشوقه او عاشق اوست يا نه؟ نمي ترسم از هيچ چيز نمي ترسم از هيچ كس براي رسيدن به عشق هراسي ندارم و نمي توانم فراموش كنم كه با او زنده ام با او نفس مي كشم در دنيا تنها اوست كه دوستش دارم وقتي كه شب ها گريه مي كنم آرزو مي كنم كه بميرم نمي دانم شايد نبايد به اين زودي عاشق مي شدم  ولي شدم در يك لحظه در يك نگاه عاشق شدم يك عشق پاك. هر شب آرزو مي كنم از هر راهي كه فهميدم ....

اگر عاشقم بود ولي عاشقم نبود.....

من جوابم را ازش گرفتم عاشقم نبود سعي كردم فراموشش كنم اما نشد

و در آخر مي توانم بگويم دوستش دارم با افتخار دوستت دارم بيش از ديروز

به

نام يگانه معبود آفرينش

هستي به ياد كسي رقم خورد و بياد كسي به وجود آمد كه پرتو تجلي و صفت اكبر خداوند

عزيز و ادامه هستي به بركت همان نشان الهي است كه پرتو نخست ازلي است و احد

سرانجام بازگشت همه مخلوقات به سوي اوست كه معروف به عشق اكبر و حقيقت اعظم

و خورشيد فروزنده جانسوز عالم است و هنگاميكه:

عشق معجزه مي كند شفا در رستگاري حتمي است در واقع هيچ كس مفهوم عشق را نفهميد

و هيچ پرنده اي در آسمان عشق جواز پرواز نگرفت و هيچ گلي در بوستان عشق نشكفت و هيچ نگاهي كتاب عشق را نقاشي نكرد و هيچ پيامي در دنيا نتيجه نبخشيد مگر اينكه هر چه داشت به عنوان شكر در آستان معشوق هديه به عشق نمود.

آرزوي وصال

... و عشق هديه ايست جاوداني

و من چه عاجزانه افق هاي طلايي نگاهت را با هزار تمنا جست و جو مي كنم

و قصه تنهايي را در آسمان آبي نگاهت در ميان مي گذارم

نسيم اشكي كه در نگاهت موج مي زد، باراني از عشق بود براي باغ روياهايم، و دلم چه بي قرار براي نگاه عاشقت مي تپد

در دل شب هاي تاريك وجودم به جست و جوي روشنايي شمع وجودت مي گردم

به آفتابگرداني مي مانم كه هر صبح به اميد آفتاب وجود تو سر از خواب بر مي دارد

و خوب مي دانم بي تو گلبرگ هاي نازك وجودم را باد سرد خزان در هم فرو مي ريزد، و جوانه هاي ناشكفته اميدم به دور از تو مي خشكند

اما با اين اوصاف مي دانم، قلبم كوچك تر از آني است كه ظرفيت خوبي هاي تو را داشته باشد، اما در سكوت پر از فرياد خود مي گريم و مي گويم؛ با همين قلب كوچك، به وسعت تمام خوبي ها و سادگي هايت دوستت دارم....

تنها مسافر بهار

 عزيزا، با ياد و نام او كه تو را زندگي جاودان بخشيد، آغاز خواهم كرد

در خاطري كه تويي، ديگران فراموشند

پروانه اي از اعماق قلب من برخواست و همراه با فرشتگان به آسمان پريد

و هر چه بالا و بالاتر رفت، بزرگ و بزرگتر و عزيزو عزيزتر شد

و از آن پس آسمان پر ستاره، سرشار از عطر پروانه شد

هم اينك سراسر آسمان را سفر كرده است، اما آن پروانه قلب مرا تا ابد ترك نخواهد كرد

مرگ تلخ است و از آن تلخ تر مرگ عشق است كه بي او در هر لحظه هزار بار مردن است

مرگ، چهره ي زيباي او را بوسيده و او را چنان برگ پاييز زرد كرده بود  

اما براي من تا آخرين روز خدا سبز و بهاري خواهد ماند

دريغ كه در اين جان گدازترين لحظه زندگي نه مي تواني با او بروي و نه مي تواني با او بماني تنها با نگاهي، اشكي، وداعي، افسوسي، آهي و سكوت و سكوت و سكوت او را براي هميشه و با تمام خاطرات سبزش به آغوش سرد خاك مي سپاري. چرا كه من سياهم و زميني و او سپيد و آسماني و چه زجرآور است كسي را كه با او جاني را جدايي، نتواني براي آخرين بار و با آن همه احساس كه تمام سلول هاي بدنت او را مي طلبند در آغوش بگيري و حرف هاي ناگفته ات را براي جسم بي روحش بگويي و تنها يادگاري او هميشه برايت خواهد ماند، آخرين نگاه اوست

اينك بين ما ديوار هاي سنگي و فاصله ديدار به درازي يك عمر است و جان تنها بهانه ايست براي ديدار تازه كردن

نازنينا! اميدوارم، روزگارت گر كه بي من بگذرد خوش باد، اي طلايي رنگ اي تو را چشمان من دلتنگ...